U živiničkom naselju Litve sutra će svečano biti obilježena 34. godišnjica formiranja jedinice „Živiničke ose“, kao i Dan MZ Litve.

„Živiničke ose“ bile su jedinica specijalne namjene koja je tokom rata u Bosni i Hercegovini djelovala u sastavu 2. korpusa Armije RBiH. Glavninu jedinice činili su dobrovoljci iz živiničkog kraja, iako je u njenim redovima bio i određen broj boraca iz drugih područja, najviše iz Srebrenice. Prvi komandant bio je prijeratni mlađi oficir JNA, vodnik I klase Mevludin Mahmutbegović. Njegovim postavljanjem za komandanta 240. brigade u aprilu 1995. godine, dužnost komandanta ove proslavljene jedinice preuzeo je Mensur Kamberović.

„Živiničke ose“, kao i većina vojnih jedinica Armije RBiH, nastale su spontano i razvijale se vremenom. Dana 25. februara 1992. godine u mjesnoj zajednici Litve, neposredno uz grad Živinice, formirana je grupa naoružanih patriota s ciljem organiziranja patrola i kontrole ulazaka i izlazaka iz grada. Ova grupa od osamnaest pripadnika, preteča jedinice „Živiničke ose“, 15. aprila 1992. godine ulazi u sastav novoformirane Ratne vojne policije. Daljim organizacijskim jačanjem, 3. juna iste godine, od Ratne vojne policije formiraju se jedinica vojne policije i protivdiverzantski vod, za čijeg je komandanta postavljen Mevludin Mahmutbegović.

Povećanjem broja pripadnika u julu 1992. godine vod prerasta u četu koja zvanično dobija naziv „Živiničke ose“. Daljim jačanjem ljudstva, u septembru 1992. nastaje Izviđačko-diverzantski odred „Živiničke ose“. Odredu se kasnije priključuje i Interventna četa „Sablje“, te se naziv jedinice u decembru 1993. godine mijenja u Protivdiverzantski odred „Živiničke ose“. Od 12. januara 1995. godine pa do kraja rata jedinica nosi naziv 24. protivdiverzantski odred „Živiničke ose“.

Kroz jedinicu je prošlo 755 boraca, a na brojnim ratištima izveli su 251 borbeno dejstvo. U odbrani domovine život je položilo 48 pripadnika jedinice, 51 borac je teško ranjen, a 100 ih je zadobilo lakše rane.

Borili su se na ratištima od Gradačca do Treskavice, od Teočaka do Sanskog Mosta – uvijek tamo gdje je bilo najpotrebnije.